در روزها و هفته‌های اخیر، مقالات و مصاحبه‌هایی در روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها، با مضمون حمله به سینمای مستند منتشر شده است. فصل مشترک سخن آنها این است که چرا جشنواره فیلم فجر پذیرای سینمای مستند شده است؟
سیاست‌گذاران جشنواره، امسال به این نتیجه رسیده‌اند که در بخش سینمای مستند، فیلم‌هایی با زمان بیشتر از 70 دقیقه شرکت کنند. گویا منطق این بوده که با توجه به اکران فیلم‌های سینمای مستند در سینماها (گروه هنر و تجربه)، فیلم‌های متناسب با طول زمان اکران در بخش مستند پذیرفته شوند.
نگارنده از سخن دبیر جشنواره که هشتم بهمن‌ از شبکه خبر پخش شده است، متعجب شد که چگونه در قبال پرسشی درباره پخش آثار مستند در جشنواره فجر، ایشان گفتند سینمای مستند باید در جشنواره‌های تخصصی دیده شود!
سیاست‌گذاران جشنواره، طبعا درباره بخش‌های جشنواره و منطق حضور هر بخش، برنامه‌ریزی کرده‌اند. پاسخ هر سؤال با توجه به سیاست‌گذاری جشنواره باید داده شود. دبیر جشنواره و دوستان منتقد و پرسشگر بسیار خوب، با جشنواره‌های معتبر سینمایی مانند برلین، ونیز، کن، اسکار، ساندنس و بسیاری دیگر آشنا هستند. همه این جشنواره‌ها، به همه گونه‌های سینمایی در کنار فیلم بلند داستانی در بخش‌های مجزا می‌پردازد. در دوره پیش‌ِروی برخی از این جشنواره‌ها، شاهد به‌نمایش درآمدن مستند‌های ایرانی نیز خواهیم بود. همچنان‌که در دوره‌های پیش نیز بوده‌ایم.
پس به‌چه‌دلیل حضور سینمای مستند ایران در جشنواره فیلم فجر با سؤال روبه‌رو می‌شود؟ چرا می‌خواهید مستند دیده نشود؟
تولیدات سینمای مستند ایران در یک سال اخیر، نزدیک 800 عنوان فیلم کوتاه و بلند بوده است. این سینما را نمی‌توانید نادیده بگیرید.
در سال گذشته، مستند‌های ایرانی در بسیاری از جشنواره‌های جهانی حضور داشته‌اند و موفقیت‌های فراوانی کسب کرده‌اند. اکران فیلم‌های مستند در گروه «هنر و تجربه» با اقبال روبه‌رو شده است. آیا این موفقیت‌ها شما را برآشفته است؟
چه بخواهید و چه نخواهید، سینمای مستند زنده است. نسل‌های متفاوت در عرصه آن فیلم می‌سازند و دیده می‌شوند. سینما مانند دیگر عرصه‌های جامعه، محل حضور گرایش‌ها و سلایق متفاوت است. همدیگر را پذیرا باشیم.