دوستان! لطف کنيد و قلم‌هاي تيز و منتقد خود را زمين بگذاريد، حداقل اينکه اکنون نه انتقاد به کادر فني و مديريتي تيم اميد و نه فدراسيون فوتبال و نه وزارت ورزش زخم‌هاي هيچ ايراني را مرهم نمي‌کند.ما ايراني‌ها عادت داريم يا ازاين سوي بام مي‌افتيم يا ازآن سو. آن زمان که تيم اميد نيازمند نوشدارو بود به بهانه حمايت از تيم مديريتي وکادر فني يا رفاقت مهر بر لب زديم و حال که ديگرهيچ عکس‌العمل افراطي ما را به دوحه بازنمي‌گرداند، باز هم همان حرف‌هاي تکراري و طي همان راهي که هرگزما را به مقصد نمي‌رساند، درحال طي شدن است.سئوال اين است، اکنون انتقادها از خاکپور، مايلي‌کهن، کاشاني وساير اعضاي کادر فني و مديريتي تيم اميد چه دردي را ازغمنامه اميدها دردوحه درمان مي‌کند؟ آن زمان که لازم بود وعد‌ه‌اي فرياد مي‌زدند که خاکپور و کادر فني‌اش تجربه لازم و کافي را براي هدايت اين تيم ندارد چرا مثلث، فدراسيون فوتبال،‌ کميته المپيک و وزارت ورزش به اين روزها فکرنکرد؟واقعيت اين است که اين بار نيز موج انتقاد از تيم اميد و مسئولانش يک هفته‌اي بيش جريان نخواهد داشت، پس ازآن بازهم همه باهم به خواب اصحاب کهفي فرو خواهيم رفت تا خود را براي دست و پا زدن براي صعود به المپيک 2020 آماده کنيم.