وصال روحانی

دیروز همایون بهزادی هم روی در نقاب خاک کشید و فوتبال ما که در ماه‌ها و روزهای اخیر هادی نوروزی و رضا احدی را هم از دست داده بود و واقعه فوت غلامحسین مظلومی را هم در ذهن داشت و از خاطرات ناصر حجازی هم دوری نجسته بود، غم بزرگ تازه‌ای را متحمل شد. مهاجمی که شاید پس از علی دایی، دومین نوک حمله تاریخ فوتبال ایران بود او، سال‌ها از عوارض مختلف رنج می‌برد اما درگذشت وی در نخستین ساعات صبح جمعه طی حادثه‌ای در خانه‌اش رقم خورد. وی به هنگام راه رفتن ناگهان زمین خورد و نفس کشیدن برایش سخت شد. همسر بهزادی از اورژانس طلب کمک کرد و با اینکه بهیاران رسیدند و 40 دقیقه برای احیای بهزادی تلاش کردند، وی به عرصه زندگی بازنگشت و ساعت یک صبح دار فانی را وداع گفت.
قدرت یگانه
از بهزادی دنیایی خاطرات خوش و ماندگار که محصول قدرت یگانه او در میدان‌های فوتبال بود، به جای مانده است. سرزنی نقطه قوت اصلی او بود و به همین سبب بود که وی را «سرطلایی فوتبال ایران» می‌نامیدند. او در مکتب شاهین پرورانده شد و در پیکان و پرسپولیس تجلی بیشتری یافت. وی با تیم ملی قهرمان جام ملت‌های آسیا 1968 و 1972 شد و اگر چه در سال 1972 در بانکوک این گل‌های رگبار‌وار حسین کلانی، همباشگاهی او در پرسپولیس بود که راه قهرمانی را هموار کرد. 4 سال پیش‌تر در تهران دلاوری‌های خیره کننده بهزادی بود که ایران را از سد امثال برمه عبور داد و در فینال بر اسرائیل غاصب هم پیروز گرداند.
ضرباتی مهلک
بهزادی متولد خرم‌آباد بود اما ذاتاً تهرانی بود و اگر در لرستان شریف پای به عرصه هستی نهاد، به سبب مأموریت شغلی پدرش در آن سامان بود. وقتی همایون همراه با خانواده به تهران بازگشت، پایه‌گذار سانتر فورواردی شد که فوتبال ایران می‌تواند به درازای تاریخ خود به وی ببالد. او در 111 بازی، 45 گل برای شاهین زد و وقتی دولت وقت مکتب مستقل شاهین را تاب نیاورد و «در» این باشگاه را برای مدتی بست، بهزادی همراه با چند شاهینی دیگر مثل جاسمیان و گنجاپور سر از پیکان و پرسپولیس درآوردند. او، غلام وفاخواه، صفر ایرانپاک و حسین کلانی، مهاجمان برتر اوایل دهه 1350 شدند و اگر هنر ایرانپاک و وفاخواه روی زمین بود، بهزادی با ضربات سرش، سنگر رقبا را فرو می‌ریخت و البته پاهایش نیز توانمند و شوت‌هایش مهلک بودند.
مربیگری کوتاه مدت
بهزادی که در پیروزی مشهور 0-6 پرسپولیس برابر استقلال در شهریور 1352 هت‌تریک کرد و پیش از تمامی آنها با تیم ملی در بازی‌های آسیایی 1966 به رتبه دوم رسید، بعد از آویختن کفش‌هایش مربی هم شد اما سرمربیگری‌ وی در پرسپولیس فقط دو ماه طول کشید و در 15 بازی به رکوردی بهتر از 7 برد، 4 مساوی و 4 شکست نرسید و این طی اسفند 1353 تا اردیبهشت 1354 شکل گرفت. وی پس از آن مربی تیم جوانان باشگاه شهباز که همان شاهین سابق بود نیز شد اما در مربیگری دوامی نداشت. به این ترتیب زندگی بهزادی که مدرک تحصیلی‌اش کارشناسی ادبیات فارسی بود، از اوایل دهه 1360 به بعد بیشتر در دور و بر ورزش و نه در بطن آن گذشت و با اینکه هر چند مدت یک بار رئیس کمیته پیشکسوتان پرسپولیس و صاحب پست‌هایی نظیر آن شد، اما از قابلیت‌های او به اندازه کافی بهره گرفته نشد و همین مسأله، افسوس درگذشت وی را که مراسم تشییع پیکرش ساعت 9 صبح دوشنبه در ورزشگاه شیرودی برگزار خواهد شد، بیشتر می‌سازد و وداع با سرطلایی فوتبال ایران را سخت‌تر می‌کند.