پیشکسوت باشگاه استقلال تهران که به دلیل عارضه کبد در بیمارستان بستری بود، درگذشت. رضا احدی، بازیکن دهه‌های 50 و 60 استقلال به دلیل شدت گرفتن بیماری‌اش که ناشی از عفونت‌ داخلی و عارضه کبد بود، در بیمارستان ایرانمهر درگذشت. احدی در 15 دی‌ماه جاری به دلیل آنچه خود، «مشکل اعصاب» عنوان می‌کرد در بیمارستان بستری شد، ولی سپس پزشکان عفونت داخلی و عارضه کبد را در بدن وی تشخیص دادند. او روز‌های اخیر در کما تحت نظر پزشکان قرار داشت. وی سابقه عضویت در تیم‌های استقلال و باشگاه فوتبال روت‌وایس‌اسن آلمان را دارد و در لیگ آلمان بازی کرد. مراسم تشییع پیکر پیشکسوت استقلال، ابتدا قرار بود امروز سه‌شنبه برگزار شود اما بنا بر اعلام حسن روشن این مراسم به روز چهارشنبه موکول شد.
نخبه‌سوزی!
رضا احدی هم خاموش شد؛ بازیکنی که برای دوستداران فوتبال در دهه ۶۰ خاطره‌انگیز بود. اکنون این پرسش پیش می‌آید که فوتبال ما برای این فرزند خویش چه کرد؟ رضا احدی صبح روز دوشنبه به دلیل از کار افتادن کلیه‌ها و مشکلات ریوی در سن ۵۳ سالگی دار فانی را وداع گفت. احدی بازیکن ارزشمندی بود، چرا که جزو لژیونرهای پیشگام فوتبال ایران به حساب می‌آید. به هر حال وی در دهه ۶۰ که فوتبال ایران کمتر شناخته‌شده بود، موفق شد در تیم آلمانی «اسن» بازی کند و این نشان از استانداردهای نسبی این بازیکن داشت. اکنون اما فوتبال ایران یکی دیگر از فرزندان خود را از دست داده است. رضا احدی بهانه‌ای است برای پرداختن به موضوعی که در واقع باید از آن به عنوان سوگنامه یاد کنیم. ورزش ایران به طور کل در سال‌های گذشته با فرزندان خود نامهربان بوده است. رضا احدی به جز اینکه عضو باشگاه استقلال بود، سابقه حضور در تیم‌ملی را هم داشت و شخصیت وی جنبه ملی هم پیدا می‌کند. با این حال نه برای او و نه برای کمتر ستاره‌ای در دنیای فوتبال دیدار خداحافظی برگزار شده است. وحید هاشمیان به تازگی از این موضوع گلایه کرده بود که انتقاد درست و بجایی هم بود. مهدی مهدوی‌کیا، علی دایی، علی کریمی، علیرضا منصوریان و... انبوهی از بازیکنان ملی ما بدون خداحافظی فوتبال را کنار گذاشته‌اند. به نظر می‌رسد فدراسیون به فکر برگزاری دیدار خداحافظی برای ستارگان فوتبال ایران نیست. متاسفانه این ماجرا به فوتبال و فوتبالیست ختم نمی‌شود. اینکه بسیاری از ورزشکاران ما به تابعیت کشورهای دیگر درمی‌آیند نشان از این دارد که مسؤولان مدیریتی ورزش، تدبیر اساسی برای این معضل نیندیشیده‌اند. به هر حال این فرزندان ایران با هزینه این آب و خاک به رشد و بالندگی می‌رسند و چرا باید رهسپار ممالک بیگانه شوند و زیر پرچم این کشورها به رقابت بپردازند؟ کاش مرگ خاموش رضا احدی تلنگری باشد برای ورزش ما تا از خواب غفلت بیدار شده و قدر سرمایه‌هایش را چه در زمان حضورشان و چه در زمان بازنشستگی بداند.
چرا احدی دستیار حجازی نشد
رضا احدی تنها 60 دقیقه برای پرسپولیس به میدان رفت و بابت آن دچار مشکل شد. سال 1386 ناصر حجازی بعد از نتایج نسبتا ضعیف مرفاوی در سال 85 که منجر به چهارمی استقلالی‌ها در لیگ شد، هدایت این تیم را قبول کرد. او در نظر داشت رضا احدی و مجید نامجومطلق را به عنوان دستیار خود انتخاب کند که با مخالفت هیات‌مدیره وقت استقلال روبه‌رو شد. استدلال هیات‌مدیره وقت استقلال این بود که احدی و نامجومطلق در پرسپولیس بازی کرده‌اند و استقلالی نیستند. در نهایت حجازی تلاش کرد برابر این اظهارات مقاومت کند اما نتوانست حرفش‌ را به کرسی بنشاند تا مرفاوی و ورمزیار دستیاران حجازی در استقلال شوند. اینگونه بود که احدی هیچگاه به نیمکت استقلال نرسید با آنکه نقش زیادی در پرورش ستاره‌های آن زمان استقلال داشت.
خاطره جالب مرحوم احدی از حضور
60 دقیقه‌ای در پرسپولیس
رضا احدی، بازیکن سابق فوتبال ایران، دیروز در سن 53 سالگی در گذشت. رضا احدی از جمله بازیکنانی بود که سابقه بازی در هر 2 تیم استقلال و پرسپولیس را داشت. او در گفت‌وگویی که 2 ماه قبل پیش از آخرین داربی تهران با ایسنا انجام داد داستان انتقالش به پرسپولیس را روایت کرده بود. او درباره ماجرای حضورش در پر‌سپولیس، گفته بود: من در ذوب‌آهن بودم و قراردادی 2 ساله با این تیم داشتم. می‌خواستم به تهران بیایم، ولی باشگاه ذوب‌آهن رضایتنامه‌ام را نمی‌داد. آقای عابدینی در آن زمان رئیس فدراسیون بود و گفت یک چک به ذوب‌آهنی‌ها بدهم تا او اقداماتی جهت گرفتن رضایتنامه انجام دهد. در آن زمان نام پرسپولیس به پیروزی تغییر یافته بود و عابدینی به من گفت درحال جمع کردن بازیکنان خوش‌اخلاق هستیم و من را به پرسپولیس برد. من کلا یک بازی آن هم 60 دقیقه برای این تیم بازی کردم و هنوز هم چوب آن 60 دقیقه را می‌خورم، با اینکه من بعد از آن خیلی سریع از این تیم بیرون آمدم. احدی درباره اولین داربی که به میدان رفته بود نیز گفت: واقعا خاطرم نیست، ولی فکر می‌کنم در سال 60 بود که در داربی برای اولین بار بازی کردم. سال 57 به استقلال آمدم، ولی انقلاب شد و یک سال هم بازی‌ها برگزار نشد. آن زمان هم مثل الان رسانه‌ها زیاد نبودند تا بتوانیم به راحتی این مسائل را به خاطر داشته باشیم. به همین دلیل اولین بازی‌ام در استقلال را به خاطر ندارم. او در پاسخ به این سوال که شیرین‌ترین خاطراتش از داربی چیست نیز گفته بود: سال 62 در یک بازی 130 هزار تماشاگر آمده بودند و تماشاگران حتی روی پیست د‌و‌و‌مید‌ا‌نی هم نشسته بودند. در آن بازی مرحوم حجازی کاپیتان تیم ما بود و توانستیم پر‌سپولیس را ببریم. تلخ‌ترین خاطره‌ام از داربی‌ها هم به آن بازمی‌گردد که شاهرخ بیانی به پر‌سپولیس رفته بود و به ما 2 گل زد و ما بازی را باختیم.