طبق جدول حالا ایران باید به مصاف ضعیف‌ترین تیم گروه برود؛ چین که هر دو بازی قبلی را با شکست‌های سنگینی به پایان رساند. شاگردان محمد خاکپور می‌توانند امیدوار باشند با ارائه فوتبالی بسان بازی اول خود، چینی‌ها را شکست دهند و صعودشان به مرحله بعدی بازی‌ها را مسجل کنند.
پیش از شروع بازی‌ها به گفته اکثر کارشناسان فوتبال کشور، این مساله عنوان می‌شد که اگر تیم امید به خوبی کوچ و هدایت شود، می‌تواند شانس رفتن به المپیک را داشته باشد. بعد از بازی اول مقابل سوریه این خوش‌بینی به وجود آمد که در کنار پتانسیل بالای نفرات تیم امید، هدایت تیم هم نمره قبولی گرفت، اما متاسفانه برای بازی دوم مقابل قطر میزبان آنقدر ترکیب تیم دستخوش تغییرات عجیب و غریب شده بود که حتی هواداران عمومی فوتبال هم به این قضیه معترض شده بودند.
با حضور محمد مایلی‌کهن روی نیمکت همگان به یاد بازی اول تیم بزرگسالان ایران در جام ملت‌های 1996 امارات افتادند که حاجی‌مایلی با ترکیبی عجیب و نامناسب تیم را مقابل عراق به میدان فرستاد و نتیجه‌اش همان شد که منتظرش بودیم. آن تیم مقابل عراق باخت و این تیم هم مقابل قطر تا مشخص شود نشناختن ترکیب اصلی و بیرون گذاشتن بهترین بازیکن‌ها و استفاده از بازیکنان در پست‌های غیرتخصصی خود، می‌تواند چه عواقب وحشتناکی داشته باشد.
بدون‌شک صعود از این گروه هدف اصلی تیم نیست و به قول معروف حضور در مرحله حذفی بازی‌ها تازه اول راه است. دوست داریم مانند همیشه به این تیم خوش‌بین باشیم و با آرزوی حضور در بازی‌های المپیک پس از 40 سال پای بازی‌های تیم امید بنشینیم، اما نگرانی کارشناسان و اهالی فوتبال‌دوست در چنین شرایطی به داخل زمین بازنمی‌گردد و کسی از عملکرد فنی تیم و بازیکنانش ترسی ندارد، بلکه مدیریت و کوچینگ تیم از هر چیز دیگری دلهره‌آورتر است.
امیدواریم کادر فنی تیم امید به جای مصاحبه علیه دیگران فقط و فقط توجه خود را روی بازی تیم و حریفان متمرکز کند تا همچنان امیدوارانه به بازی‌ها نگاه کنیم.