می‌گویند در فوتبال نتایج همه چیز است اما این موضوع همیشه هم درست نیست. لیورپول در آستانه رویارویی‌اش با منچستریونایتد، سه پله از قرمزپوشان شهر اولدترافورد پایین‌تر است و به همین اندازه از شیاطین سرخ امتیاز کمتر دارد. روز جمعه یورگن کلوپ ایستاد، پشت به پنجره‌ای آفتابی، با شلوار جین و کفش‌های ورزشی‌اش، سرالکس فرگوسن را به‌عنوان کسی که شاید بزرگترین مربی تاریخ باشد و جان لنون دنیای فوتبال توصیف کرد. حرف کلوپ به‌عنوان مربی باشگاهی که اسطوره‌هایی مانند بیل شنکلی و باب پیسلی داشته است، معنای زیادی داشت. تصور کنید اگر روی هاجسون این حرف را می‌زد یا حتی برندان راجرز. کلوپ اما در مرسی ساید اعتبار دارد. تا الان نمایش‌های حاشیه‌ای او از نتایجی که گرفته بهتر بوده است بخصوص در خانه اما به نظر می‌رسد که او در باشگاهی که 100 روز پیش هدایتش را قبول کرد، به خوبی جا افتاده است. او را به خاطر اظهارنظرهای گاهاً بی‌پروا، صادقانه و شاید هم ممنوعه مورد انتقاد قرار نخواهند داد، درواقع هنوز که چنین اتفاقی رخ نداده است. در آن طرف جاده لانکشایر شرقی اما اوضاع فرق دارد و در واقع در تضاد کامل است. لویی فان‌خال برای منچستریونایتد دقیقاً یک وصله ناجور است. هر هفته که می‌گذرد، اتحاد بازیکنان و انسجام تیم کمتر می‌شود. او نمی‌تواند تصمیمات درست  بگیرد و حرف‌های درست بزند و فرقی نمی‌کند که برای رسیدن به هدفش چقدر تلاش می‌کند. شخصیت کلوپ به نظر می‌رسد که به لیورپول انرژی و انگیزه می‌دهد. فان‌خال اما از این نظر چیز زیادی برای ارائه به بازیکنانش ندارد و هرچه به پایان حرفه پرافتخارش نزدیک می‌شود، ابهامات بیشتری درباره توانایی‌اش برای انگیزه دادن به بازیکنان من‌یونایتد شکل می‌‌گیرد.