به نقطه صفر رسیدیم. نقطه‌ای برای حرکت به سمت یک رویای 40 ساله. رویایی که داغ حسرت آن قریب به چهار دهه است بر گردن این فوتبال سنگینی می‌کند و ما را آزار می‌دهد. داغی بزرگ و البته تلخ و تاسفبار. دروازه‌های بزرگترین فستیوال ورزشی جهان بعد از انقلاب به روی فوتبال ایران بسته شده. چهار سال به چهار سال با یک دنیا امید و آرزو می‌خواهیم که این دروازه را باز کنیم و به پنج حلقه نوستالژیک سلامی دوباره بدهیم اما قفل و بند این در از آرزوهای‌ ما محکم‌تر است.
این بار اما امیدواری‌های ما بیشتر است. تیمی که داریم این امیدها را بارور کرده که بالاخره این طلسم شکسته شده و این در باز می‌شود و ما مسافر ریو خواهیم بود.
مرحله نهایی انتخابی المپیک ریو از امروز در قطر آغاز خواهد شد و 16 تیم راه یافته به این مرحله در قالب 4 گروه 4 تیمی به مصاف یکدیگر می‌روند که از هر گروه 2 تیم به مرحله بعد صعود می‌کند که تیم‌ها به صورت ضربدری در مراحل یک چهارم، نیمه‌نهایی، رده‌بندی و فینال به مصاف یکدیگر رفته و در نهایت 3 تیم برتر راهی المپیک 2016 برزیل می‌شوند. ایران در گروه A این رقابت‌ها با تیم‌های سوریه، قطر و چین همگروه است و بازی‌های خود در این رقابت‌ها را برابر سوریه آغاز خواهد کرد.
مسیر صعود البته نه از فردا بلکه از یک سال پیش آغاز شد. تیمی که در فاصله چند ماه مانده به رقابت‌های دور اول انتخابی بی صاحب، درهم شکسته و ناکام بود که با یک مربی پرتغالی و با یک ناکامی بزرگ در بازی‌های آسیایی اینچئون پیش از آغاز رقابت‌ها حذف شده به نظر می‌رسید اما تغییرات در این تیم و حضور محمد خاکپور و البته دگرگونی وسیعی که در تیم امید به‌وجود آمد، سبب شد تا از مرحله نخست به هر ترتیبی بود صعود کنیم. تیم امید در گروهی که عربستان، افغانستان، فلسطین و نپال حضور داشتند، به عنوان تیم دوم به این مرحله صعود کرد و پای به آوردگاه نهایی گذاشت. آوردگاهی که از امروز آغاز خواهد شد و با توجه به اتفاقاتی که در چند ماه اخیر برای تیم امید رخ داده، بسیار امیدواریم که این تیم بتواند به رویاهای ما هاشور واقعیت بزند.
قهرمانی در رقابت‌های غرب آسیا و البته تدارکات فوق‌العاده برای تیم امید که در تاریخ حیات این تیم بعد از انقلاب کم نظیر بوده، شرایط را برای موفقیت امیدها مهیا کرده است. از سوی دیگر امیدها اگرچه سردار آزمون و علیرضا جهانبخش دو لژیونر موثر خود را در این رقابت‌ها همراه خود ندارند اما تیم محمد خاکپور به اندازه‌ای ستاره ریز و درشت دارد که بتوان چشم بر غیبت این دو لژیونر کلیدی بست. تیمی که البته با ستاره‌های متحد و یکدستش، یک تیم واقعی به نظر می‌رسد؛ ویژگی بزرگی که در ادوار قبلی کمتر همراه تیم امید بود.
بازی با سوریه در ابتدای راه یک بازی دشوار و البته تکراری است. سوریه‌ای‌ها اگرچه مدت‌هاست در فوتبال آسیا جزو کشورهای درجه دو و حتی درجه سه محسوب می‌شوند اما با توجه به پتانسیل و استعداد فردی در رده‌های پایه همیشه یک تیم مدعی بوده‌اند. امیدهای سوریه در همین قاب جای می‌گیرند. تیمی که چند وقت پیش در رقابت‌های غرب آسیا همه را شگفت زده کرد و توانست در میان مدعیان ریز و درشت به فبنال رقابت‌ها برسد. سوریه در فینال مغلوب شاگردان باانگیزه خاکپور شد اما فوتبالی که بازی کرد، نشان داد که باید آنها جدی گرفت.
سوریه در تورنمنت غرب آسیا نشان داد که از آمادگی بالایی برخوردار است و با رسیدن به فینال نشان داد حتی جنگ خانمانسوز داخلی هم نتوانسته این تیم را از رویاپردازی باز بدارد. فقیر مربی سوریه تیم سختکوش و چغر را آماده این رقابت‌ها کرده و قطعا با برنامه‌ای متفاوت در بازی نخست روبه‌روی ایران خواهد ایستاد. با وجود این سوریه به دلیل مشکلات جنگ نتوانسته آنطور که باید اردوهای خود را برگزار کند و قطعا به بازی‌های ابتدایی تورنمنت به چشم بازی‌های تدارکاتی می‌نگرد تا آرام آرام در طول تورنمنت به اوج آمادگی برسد.
بدون شک در هر تورنمنتی برداشتن قدم اول بسیار سخت است. پیروزی در مقابل سوریه می‌تواند انگیزه شاگردان خاکپور را برای تداوم موفقیت‌ها و صعود از این گروه بالا ببرد. امیدها چشم امید به تکرار نتیجه فینال رقابت‌های غرب آسیا دارند اما نباید فراموش کرد که این افتتاحیه با آن اختتامیه تفاوت‌های فراوانی دارد. با توجه به اینکه میزبان این رقابت‌ها همگروه ایران است کار شاگردان خاکپور بسیار سخت است.
حضور امیدهای فوتبال ایران در این رقابت‌ها نه تنها به منظور شکستن طلسمی 40 ساله است بلکه با توجه به اتفاقات اخیر منطقه وجهه حیثیتی پیدا کرده است. پسران خاکپور حالا فراتر از یک تیم هستند و رقابت‌های انتخابی المپیک حالا فراتر از یک رقابت حساس برای رسیدن به المپیک. تیمی که تیم بودن را نشان داده و حالا به انتظار المپیکی شدنش هستیم.