دیو کید
قبل از شروع مسابقه هواداران منچستریونایتد شال‌های قرمز با نام و تصویر ژوزه مورینیو را نشان می‌دادند و طرفداران چلسی با تمام وجود برای مربی اخراج‌شده‌شان آواز می‌خواندند. با چنین سایه سیاهی بر این مسابقه، باید هم لوییز فان‌خال، تساوی بدون گل را جشن بگیرد.
این پنجمین تساوی بدون گل این فصل در ورزشگاهی بود که به تئاتر رویاها شهرت دارد، هر چند به نسبت صفر-صفر بهتر بود و برای مربی هلندی همین هم غنیمت است بعد از بازی افتضاحی که در زمین استوک انجام دادند. یونایتد بدترین روند خود بعد از سال 1961 را داشت-سالی که دیوار برلین ساخته شد و فان‌خال ده سال بیشتر نداشت- و مربی شیاطین سرخ طوری با رسانه‌ها برخورد کرد که گویی عامل ناکامی تیمش در رسیدن به پیروزی در هشت مسابقه اخیر بوده‌اند. این تاکتیکی است که در روزهایی که در بارسلونا با ژوزه مورینیو با هم بودند، به او نیز یاد داده و آقای خاص که حالا بیکار است، به شکلی هنرمندانه از آن استفاده می‌کند.
این مساوی بدون گل برابر تیمی به دست آمد که در میان پنج شش تیم انتهای جدول تقلا می‌کند، از ماه آگوست در خارج از خانه به پیروزی نرسیده و حتی یک مهاجم تخصصی هم در این بازی نداشت؛ با همه اینها منچستریونایتد علائم پیشرفت را بروز داده.
مدت‌ها بود که اولدترافورد چنین بازی مهیجی ندیده بود، یونایتد واقعا می‌خواست به گل برسد و چلسی گاس هیدینک در ضدحمله حتی بدون دیگو کاستای محروم خطرناک بود. داوید دخئا و تیبو کورتوآ چند سیو فوق‌العاده داشتند و یونایتد دو بار توپ‌هایش به تیرک خورد، این یعنی بازیکنان منچستر نمی‌خواهند فان‌خال به سرنوشت مورینیو در چلسی دچار شود.
منبع: Mirror