ویژگی اصلی روحانیت که در طول تاریخ موجب ماندگاری و موفقیت این نهاد هدایتگر شد، استقلال آن بود. با پیروزی انقلاب اسلامی انتظار این بود که استقلال روحانیت تقویت شود ولی متاسفانه نهتنها چنین نشد بلکه جریانهای قدرتطلب بهتدریج شرایطی را فراهم ساختند که این ویژگی بسیار مهم از روحانیت گرفته شده است.
بعضی حضرات روحانی با مشاهده تعارفات و ظاهرسازیها و ارائه بعضی امتیازات بیارزش، تصور میکنند این ظاهرسازان واقعاً خیرخواه آنها و روحانیت هستند و بدون آنکه از برنامههای پشت پرده آنها خبر داشته باشند، تسلیم نقشههایشان میشوند و در زمین تعیین شده توسط آنها نقش بازی میکنند. این رفتار، از یکطرف با استقلال روحانیت منافات دارد و از طرف دیگر، صداقت و عدالت در عملکردها را از روحانیین سلب میکند. بدین ترتیب است که روحانیت ناچار است تاوان عملکرد خلاف دیگران را بدهد و شاهد بیاعتبار شدن تدریجی این نهاد کهن معنوی و هدایتگر باشد.
ریشه اختلافات رو به گسترش در حوزه علمیه، افراطها، بیتحملیها و برخوردهای خلاف اخلاق اسلامی را باید در نفوذ همین جریانهای مرموز در نهاد روحانیت جستجو کرد. دقیقاً همین ضعفها هستند که زمینه را برای میداندار شدن عناصر بیگانه از دین برای آموختن دینداری به مردم فراهم میسازند و روحانیت را از صحنه خارج میکنند.
بزرگان روحانیت این خطر را کوچک نشمارند.
کنون زمان آغاز حرکت اصلاحی روحانیت است. این حرکت را خود روحانیت باید آغاز کند تا استقلال خود را بازیابد، ریشه تفکر افراطی را بخشکاند و برای تامین عدالت همهجانبه در جامعه دست بکار شود. فقط با این حرکت اصلاحی است که روحانیت میتواند هویت اسلامی انقلاب و نظام جمهوری اسلامی را حفظ کند، کاری که وظیفه حتمی امروز روحانیت است.
23302