به گزارش صبحانه، نماینده مجمع عالی نمایندگان کارگری در شورایعالی کار میگوید: در این شرایط که افزایش صد درصدی مزد نمیتواند دستمزد را به خط فقر برساند، متاسفانه در جلسات کمیته مزد، باب جدیدی توسط کارفرمایان گشوده شده است؛ نمایندگان کارفرما به خاطر اینکه حرفی ندارند در جلسه بزنند و هرجور قرار باشد سبد معیشت محاسبه شود، بازهم از دو برابر دستمزد فعلی بیشتر است، به بیراهه میروند و مباحث عجیب و غریب مطرح میکنند.
ششم بهمن ماه، سومین جلسه کمیته دستمزدِ ذیل شورایعالی کار با حضور نمایندگان رسمی شرکای اجتماعی برگزار شد. در این جلسه که قرار بود محاسبات سبد معیشت ۱۴۰۰ براساس دادههای تورمی دی ماه آغاز شود، کارفرمایان و به تبع آنها دولتیها، اظهارات عجیب و غریبی با هدف شانه خالی کردن از اجرای بند دوم ماده ۴۱ یا همان بحث سبد معیشت، پیش کشیدند؛ اظهاراتی از این قبیل که باید اندازه خانوار متوسط تعدیل و نرمالسازی شود یا اینکه معلوم شود چند درصد کارگران شاغل، مجرد هستند.
محمدرضا تاجیک (نماینده مجمع عالی نمایندگان کارگری در شورایعالی کار) در ارتباط با این جلسه و روند مذاکرات مزدی ۱۴۰۰ میگوید: افزایش حقوق کارگری در حالی به تورم رسمی و اعلامی ربط داده شده که حقوق کارمندان در طول سال، به انحای مختلف افزایش مییابد. در شرایطی هستیم که افزایش ۱۰۰ درصدی مزد کارگران هم کافی نیست.صد درصد افزایش دستمزد هم نمیتواند دریافتی کارگران حداقلبگیر را به خط فقر برساند. صد درصد افزایش دستمزد ۲ میلیون و ۶۰۰ هزار تومانی، ۵ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان میشود که بازهم با هر متر و معیاری که حساب کنیم، پایین خط فقر است؛ خط فقری که کمیته امداد امام (ره) اعلام کرده، بالای ۷ میلیون تومان است؛ حتی اعداد و ارقام مرکز پژوهشهای مجلس نشان میدهد که خط فقر از افزایش دو برابری دستمزد، بسیار بیشتر و بالاتر است.
وی ادامه میدهد: در این شرایط که افزایش ۱۰۰ درصدی مزد نمیتواند دستمزد را به خط فقر برساند، متاسفانه در جلسات کمیته مزد، باب جدیدی توسط کارفرمایان گشوده شده است؛ نمایندگان کارفرما به خاطر اینکه حرفی ندارند در جلسه بزنند و هرجور قرار باشد سبد معیشت محاسبه شود، بازهم از دو برابر دستمزد فعلی بیشتر است، به بیراهه میروند و مباحث عجیب و غریب مطرح میکنند؛ هدفشان فقط به انحراف کشاندن مذاکرات مزدی و طفره رفتن از محاسبه سبد معیشت است.
به گفته تاجیک؛ کارفرمایان در کمیته مزد ۱۴۰۰، مدام ادعا میکنند که تامین سبد معیشت و حتی محاسبه آن، وظیفه ما نیست و چرا باید سبد محاسبه شود.
او اضافه میکند: دولتیها و کارفرمایان مدام توپ را در زمین یکدیگر میاندازند؛ کارفرما میگوید دولت باید گوشهای از سبد معیشت را تامین کند؛ دولت نیز سر قولها و وعدههای خود نمانده؛ قرار بود حداکثر تورم سال جاری، ۱۵ درصد باشد؛ حالا کمینه تورم از دو برابر این رقم نیز فراتر رفته است!
میخواهند بازی را به هم بزنند!
این نماینده کارگری در ادامه با تاکید بر اینکه قصد دارند سمت و سوی جلسه را عوض کنند؛ اضافه میکند: میخواهند مسیر مذاکرات را تغییر داده و آن را با فرار از قانون و پیش کشیدن بحثهای حاشیهای و نامرتبط، به انحراف بکشانند. توقع ما نمایندگان کارگری از شرکای اجتماعی این است که در ریل سالهای گذشته حرکت کنند و اجازه دهند مزد ۱۴۰۰ با توجه به تبصره دو ماده ۴۱ و محاسبات سبد معیشت، تعیین شود.
تاجیک تاکید میکند: متاسفانه وقتی که میبینند دیگر حرفی برای گفتن ندارند و آن چنان تورم زیاد شده که اعداد سبد بسیار بیشتر از توقع آنهاست، زمین بازی را به هم میزنند؛ قصد دارند جلسه و شکل آن را تخریب کنند تا هرطور شده از زیر بار اجرای قانون و محاسبه هزینههای زندگی فرار کرده باشند. باید گفت با این رویهای که آقایان در پیش گرفتهاند، به نتیجه مطلوب نمیرسیم؛ در ارتباط با دستمزد باید گفت دیگر با این اعداد ساختگی و داروهای مُسَکن مانند، درد کارگران درمان نمیشود؛ یک زمانی بود با اعداد و ارقام تورم رسمی و تعیین دستمزد مطابق این اعداد، کارگران میتوانستند لااقل زنده بمانند؛ حالا با این عددها، زنده ماندن هم دیگر میسر نیست، زندگی کردن که پیشکش!
∎
ششم بهمن ماه، سومین جلسه کمیته دستمزدِ ذیل شورایعالی کار با حضور نمایندگان رسمی شرکای اجتماعی برگزار شد. در این جلسه که قرار بود محاسبات سبد معیشت ۱۴۰۰ براساس دادههای تورمی دی ماه آغاز شود، کارفرمایان و به تبع آنها دولتیها، اظهارات عجیب و غریبی با هدف شانه خالی کردن از اجرای بند دوم ماده ۴۱ یا همان بحث سبد معیشت، پیش کشیدند؛ اظهاراتی از این قبیل که باید اندازه خانوار متوسط تعدیل و نرمالسازی شود یا اینکه معلوم شود چند درصد کارگران شاغل، مجرد هستند.
محمدرضا تاجیک (نماینده مجمع عالی نمایندگان کارگری در شورایعالی کار) در ارتباط با این جلسه و روند مذاکرات مزدی ۱۴۰۰ میگوید: افزایش حقوق کارگری در حالی به تورم رسمی و اعلامی ربط داده شده که حقوق کارمندان در طول سال، به انحای مختلف افزایش مییابد. در شرایطی هستیم که افزایش ۱۰۰ درصدی مزد کارگران هم کافی نیست.صد درصد افزایش دستمزد هم نمیتواند دریافتی کارگران حداقلبگیر را به خط فقر برساند. صد درصد افزایش دستمزد ۲ میلیون و ۶۰۰ هزار تومانی، ۵ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان میشود که بازهم با هر متر و معیاری که حساب کنیم، پایین خط فقر است؛ خط فقری که کمیته امداد امام (ره) اعلام کرده، بالای ۷ میلیون تومان است؛ حتی اعداد و ارقام مرکز پژوهشهای مجلس نشان میدهد که خط فقر از افزایش دو برابری دستمزد، بسیار بیشتر و بالاتر است.
وی ادامه میدهد: در این شرایط که افزایش ۱۰۰ درصدی مزد نمیتواند دستمزد را به خط فقر برساند، متاسفانه در جلسات کمیته مزد، باب جدیدی توسط کارفرمایان گشوده شده است؛ نمایندگان کارفرما به خاطر اینکه حرفی ندارند در جلسه بزنند و هرجور قرار باشد سبد معیشت محاسبه شود، بازهم از دو برابر دستمزد فعلی بیشتر است، به بیراهه میروند و مباحث عجیب و غریب مطرح میکنند؛ هدفشان فقط به انحراف کشاندن مذاکرات مزدی و طفره رفتن از محاسبه سبد معیشت است.
به گفته تاجیک؛ کارفرمایان در کمیته مزد ۱۴۰۰، مدام ادعا میکنند که تامین سبد معیشت و حتی محاسبه آن، وظیفه ما نیست و چرا باید سبد محاسبه شود.
او اضافه میکند: دولتیها و کارفرمایان مدام توپ را در زمین یکدیگر میاندازند؛ کارفرما میگوید دولت باید گوشهای از سبد معیشت را تامین کند؛ دولت نیز سر قولها و وعدههای خود نمانده؛ قرار بود حداکثر تورم سال جاری، ۱۵ درصد باشد؛ حالا کمینه تورم از دو برابر این رقم نیز فراتر رفته است!
میخواهند بازی را به هم بزنند!
این نماینده کارگری در ادامه با تاکید بر اینکه قصد دارند سمت و سوی جلسه را عوض کنند؛ اضافه میکند: میخواهند مسیر مذاکرات را تغییر داده و آن را با فرار از قانون و پیش کشیدن بحثهای حاشیهای و نامرتبط، به انحراف بکشانند. توقع ما نمایندگان کارگری از شرکای اجتماعی این است که در ریل سالهای گذشته حرکت کنند و اجازه دهند مزد ۱۴۰۰ با توجه به تبصره دو ماده ۴۱ و محاسبات سبد معیشت، تعیین شود.
تاجیک تاکید میکند: متاسفانه وقتی که میبینند دیگر حرفی برای گفتن ندارند و آن چنان تورم زیاد شده که اعداد سبد بسیار بیشتر از توقع آنهاست، زمین بازی را به هم میزنند؛ قصد دارند جلسه و شکل آن را تخریب کنند تا هرطور شده از زیر بار اجرای قانون و محاسبه هزینههای زندگی فرار کرده باشند. باید گفت با این رویهای که آقایان در پیش گرفتهاند، به نتیجه مطلوب نمیرسیم؛ در ارتباط با دستمزد باید گفت دیگر با این اعداد ساختگی و داروهای مُسَکن مانند، درد کارگران درمان نمیشود؛ یک زمانی بود با اعداد و ارقام تورم رسمی و تعیین دستمزد مطابق این اعداد، کارگران میتوانستند لااقل زنده بمانند؛ حالا با این عددها، زنده ماندن هم دیگر میسر نیست، زندگی کردن که پیشکش!