جام جهانی ارثیه پدری یا ملک شخصی هیچ کشوری نیست، نه امریکا و نه هیچ میزبان دیگری. امریکا صرفاً یکی از میزبانان مسابقاتی است که به فوتبال جهان تعلق دارد، نه یک کشور خاص. میزبانی جام جهانی یک مسئولیت است، نه یک امتیاز انحصاری! به همین دلیل هم هست که وقتی کشوری به عنوان میزبان جام جهانی انتخاب می‌شود، برابر تک‌تک کشور‌های میهمان تعهد دارد، فارغ از اینکه از کدام قاره آمده‌اند و چه روابطی با دولت میزبان دارند. در اصل، میزبان جام جهانی موظف است فارغ از اختلافات سیاسی و روابط دیپلماتیک، برای همه کشور‌ها شرایط یکسان و برابر فراهم کند، چراکه روح ورزش و جام جهانی بر پایه برابری بنا شده است. پس نمی‌توان سیاست یک بام و دوهوا را در پیش گرفت و از یک‌سو شعار جهانی بودن فوتبال را سر داد و از سوی دیگر به بهانه‌های سیاسی و غیرورزشی برای ورود تیم‌ها، افراد و هیئت همراه کاروان کشور‌های مختلف مانع‌تراشی کرد. 
وقتی تیم ملی فوتبال یک کشور با تلاش بسیار از دل رقابت‌های دشوار مقدماتی عبور کرده و جواز حضور در بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی دنیا را به دست گرفته، دیگر نباید نگران آن باشد که میزبان، او را می‌پذیرد یا نه، چراکه این جواز، نه یک هدیه یا پیشکش، بلکه حقی است که خود با کنار زدن تمام سختی‌ها در زمین فوتبال به دست آورده است، جوازی که کشور‌های مطرحی، چون ایتالیا از کسب آن درماندند. 
سال‌هاست که فیفا جدایی سیاست از ورزش را فریاد می‌زند و آن را یکی از مهم‌ترین شعار‌های خود می‌خواند، اما این اصل زمانی معنا پیدا می‌کند که در عمل هم شاهد اجرا شدن آن باشیم. یعنی فیفا به عنوان متولی فوتبال دنیا نمی‌تواند در بزنگاه‌های مهمی، چون جام جهانی شاهد سیاسی‌کاری‌ها باشد و صرفاً آن را محکوم یا با انداختن توپ به زمین میزبان، شانه از زیر بار مسئولیت خالی کند. اما به همان اندازه که کارشکنی‌ها و رفتار غیرحرفه‌ای امریکا ثابت کرد این کشور شایستگی میزبانی از بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی دنیا را ندارد، فیفا نیز ثابت کرد تمام آنچه که در خصوص اهمیت جدایی سیاست از ورزش به زبان می‌آورد، شعاری بیش نیست که اگر غیر از این بود، به جای مؤاخذه امریکا بابت مشکل‌تراشی جهت صدور ویزا برای افراد و کشور‌ها مدعی نمی‌شد بحث ویزا ارتباطی به ما ندارد و حتی داور رسمی خود را هم از لیست خارج کند! 
بر کسی پوشیده نبود که تیم ملی فوتبال ایران در مسیر حضور در جام جهانی ۲۰۲۶، با مشکلی به مراتب بزرگ‌تر از کسب مجوز در زمین بازی مواجه است. با علم به همین مسئله طی ماه‌های گذشته فوتبال ایران تمام تلاش خود را کرد تا از هرگونه تنش سیاسی با میزبان این دوره جام جهانی فاصله بگیرد. به همین دلیل هم بود که طی تصمیمی نادر حتی کمپ تیم ملی از آریزونا به تیخوانا در مکزیک منتقل شد، یعنی تیم ملی حتی طی کردن فاصله طولانی تا محل مسابقات را هم به جان خرید تا از هرگونه تنش احتمالی دوری کند، اما امریکا حتی از بدیهی‌ترین شرایط میزبانی نیز دریغ می‌کند. 
اتفاقات رخ داده در ماه‌ها، هفته‌ها و حتی روز‌های اخیر که اتفاقاً صرفاً گریبان ایران را هم نگرفت و دیگر کشور‌ها را نیز به چالش کشید، ثابت کرد امریکا به هیچ عنوان صلاحیت میزبانی از بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی دنیا را ندارد، وقتی نمی‌تواند حقوق طبیعی کشور‌های حاضر در جام جهانی را رعایت و به دور از هرگونه نگاه و تنش سیاسی با میهمانان خود برخورد کند. امریکا بخواهد یا نخواهد موظف است که از ایران هم مانند دیگر تیم‌ها میزبانی کند، اما هنوز نتوانسته این مهم را هضم کند. به همین دلیل در تلاش است تا شرایط را به گونه‌ای فراهم کند که ایران خودش از حضور در جام جهانی انصراف دهد، اما چرا باید به ساز دشمنی برقصیم که خوب می‌دانیم هر گامی که برمی‌دارد، خبیثانه است.