به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، «100 شب حضور مردم در خیابان» را نمی‌توان رخدادی معمولی یا مقطعی دانست؛ این صحنه، نشانه‌ای روشن از اراده یک ملت است. ملتی که در بزنگاه‌های تاریخ، تماشاگر نمی‌ماند و اجازه نمی‌دهد سرنوشتش در غیاب خودش رقم بخورد. این حضور، ادامه همان مسیری است که مردم را از حاشیه به متن آورد و کنشگری را به بخشی از هویت اجتماعی آنان تبدیل کرد؛ مسیری که در بستر درس انقلاب معنا پیدا می‌کند.

در این میان، پیوند این حرکت با رهبر عزیز انقلاب نه صرفاً یک پیوند سیاسی، بلکه یک رابطه عمیق عاطفی، ایمانی و تاریخی است؛ جایی که اراده مردم در امتداد رهنمودها و جهت‌گیری‌های ایشان معنا می‌گیرد و حضور خیابان، تبدیل به پژواک یک اعتماد ریشه‌دار و یک خط روشن راهبردی می‌شود؛ خطی که در لحظه‌های سخت، خود را به شکل ایستادگی و حضور زنده نشان می‌دهد.

این 100 شب، 100 شب ایستادگی «ملت مبعوث‌شده» است؛ ملتی که از دل تجربه‌های تاریخی و فراز و فرودهای سخت، به سطحی از خودآگاهی رسیده که حضورش صرفاً واکنش نیست، بلکه کنش است. ملت مبعوث‌شده یعنی جامعه‌ای که در لحظه‌های تعیین‌کننده، از انفعال عبور می‌کند و خود را بخشی فعال از روند تصمیم و سرنوشت کشور می‌داند؛ ملتی که خیابان را نه صرفاً یک فضای شهری، بلکه عرصه‌ای برای اعلام پیوند با آینده خود می‌بیند.

در این میان، مفهوم تاب‌آوری اجتماعی بالا به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های مهم این پدیده قابل فهم است؛ ظرفیتی که نشان می‌دهد جامعه در برابر فشارها، بحران‌ها و تلاطم‌های سیاسی و رسانه‌ای نه دچار فروپاشی می‌شود و نه از هم گسیخته، بلکه با حفظ انسجام، خود را بازتعریف و بازتولید می‌کند. همین تاب‌آوری است که استمرار حضور را ممکن و معنا‌دار می‌سازد.

در نهایت، این 100 شب تنها یک تداوم ساده نیست؛ بلکه تجلی یک اراده واحد و یک خط روشن تاریخی است که از درس انقلاب آغاز شده و در میدان امروز امتداد یافته است. اینجا «ملت مبعوث‌شده» با تکیه بر تاب‌آوری اجتماعی بالا و در پرتو هدایت‌های رهبر عزیز انقلاب، به یک حقیقت زنده تبدیل شده است؛ حقیقتی که نشان می‌دهد این حرکت از ایمان، انسجام و آگاهی تاریخی تغذیه می‌شود. این حضور، در حقیقت امتداد همان خط و جهت‌گیری‌ای است که رهبری انقلاب ترسیم کرده‌اند؛ و در سایه همین پیوند است که مردم، خیابان را ترک نمی‌کنند و اجازه نمی‌دهند مسیر آینده کشور بدون این حضور و خارج از این مسیر روشن رقم بخورد.

یادداشت از جواد نقندری، فعال سیاسی و اجتماعی 

انتهای پیام/282