به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ درون چادری سفید که از ابتداییترین امکانات زندگی نیز بیبهره است، سکوتی سنگین حاکم است. سکوتی که تنها با زمزمههای دعا شکسته میشود. «صباح عامر» که از شهرک سکسکیه در جنوب لبنان آواره شده، روی سجاده نماز نشسته و دستانش را به سوی آسمان بلند کرده است. او تنها یک آرزو دارد. پایان جنگ و بازگشت به خانهای که ناچار شد با عجله آن را ترک کند.
صباح در گفتوگو با پایگاه خبری «الجزیرهنت» از روزی میگوید که دخترش تماسی تلفنی از ارتش رژیم صهیونیستی دریافت کرد. در این تماس هشدار داده شده بود که خانه آنها به دلیل قرار داشتن در نزدیکی یکی از مراکز وابسته به حزبالله ـ بنا بر ادعای رژیم صهیونیستی ـ باید فوراً تخلیه شود. همین تماس کافی بود تا خانواده بدون برداشتن چیزی جز وسایل ضروری، خانه را ترک کنند.
سرگردانی میان پناهگاهها
از همان لحظه، جستوجوی طاقتفرسا برای یافتن سرپناه آغاز شد. خانواده ابتدا به ساختمان قدیمی دادگستری در شهر صیدا رفتند و سپس راهی دانشگاه لبنان شدند، اما ازدحام جمعیت اجازه پذیرش آنها را نداد.
صباح میگوید: بسیار خسته بودم و از بیماری دیابت رنج میبردم. واقعاً نمیدانستیم باید کجا برویم.
این روایت، تصویری روشن از وضعیت هزاران خانوادهای است که در نخستین ساعات آوارگی با سردرگمی و بیپناهی مواجه شدند.
خیابانها و پارکها؛ پناهگاههای جدید آوارگان
گسترش موج آوارگی باعث شده ظرفیت مراکز رسمی اسکان آوارگان در لبنان به پایان برسد. در نتیجه، خیابانهای فرعی، پارکهای عمومی، زمینهای بازی و فضاهای باز به محل اقامت موقت خانوادهها تبدیل شدهاند.
این صحنهها نشاندهنده ابعاد فزاینده بحران انسانی در لبنان است. بحرانی که هر روز با هشدارهای جدید تخلیه و حملات گستردهتر عمیقتر میشود.
زندگی دشوار در اردوگاههای موقت
در نهایت، خانواده صباح توانستند در اردوگاهی که زیر نظر شهرداری منطقه «حاره صیدا» برپا شده بود، اسکان پیدا کنند.
او با وجود قدردانی از تأمین حداقل نیازهای اولیه مانند آب و غذا، از مشکلات روزمره سخن میگوید: کمبود سرویسهای بهداشتی و وسایل نظافت، زندگی را بهویژه برای زنان و کودکان بسیار سخت کرده است.
به گفته او، مسئولان اردوگاه تلاش زیادی برای کاهش مشکلات انجام میدهند، اما نیازها بسیار بیشتر از امکانات موجود است.
یک میلیون آواره در لبنان
بر اساس گزارش «پاسخ ملی جامع دولت لبنان به جنگ و آوارگی داخلی» که توسط ریاست شورای وزیران لبنان منتشر شده، نزدیک به یک میلیون نفر در این کشور بهویژه از مناطق جنوبی لبنان، شهر نبطیه و ضاحیه جنوبی بیروت، ناچار به ترک خانههای خود شدهاند.
این گزارش نشان میدهد که در اوج بحران، ۱۴۱ هزار و ۴۴۰ آواره در ۶۹۲ مرکز اسکان در لبنان، مستقر بودند. تا پایان ماه مه، ۶۳۱ مرکز همچنان فعال بود و بیش از ۱۲۷ هزار آواره را در خود جای داده بود.
بیش از نیمی از این مراکز را مدارس و مؤسسات آموزشی تشکیل میدادند؛ موضوعی که فشار سنگینی بر نظام آموزشی لبنان وارد کرده است.
هشدارهای پیدرپی و موج تازه آوارگی
همزمان با روایتهای فردی، روند تخلیه مناطق جنوب لبنان همچنان ادامه دارد. هشدارهای رژیم صهیونیستی تقریباً هر روز مناطق جدیدی در جنوب لبنان را دربرمیگیرد و ساکنان را به ترک خانههایشان و حرکت به سمت شمال فرا میخواند.
در روزهای اخیر، این هشدارها بخشهای گستردهای از مناطق جنوبی رود زهرانی را شامل شده و همزمان حملات هوایی و توپخانهای نیز شدت گرفته است.
شهرها و روستاهایی در شهرستانهای صور، جزین و نبطیه نیز در فهرست مناطق هشدار قرار گرفتهاند. وضعیتی که هزاران خانواده را بار دیگر به سوی شهر صیدا و مناطق امنتر سوق داده است.
آوارگیهای پیاپی؛ از حبوش تا صیدا
«فاطمه» که از شهرک «حبوش» آمده، میگوید داستان آوارگی او تنها به اردوگاه فعلی محدود نمیشود.
او توضیح میدهد که خانوادهاش ابتدا به شهرک سکسکیه پناه بردند و حدود یک ماه و نیم در آنجا ماندند، اما پس از صدور هشدار تخلیه برای آن منطقه، ناچار شدند دوباره کوچ کنند. پس از جابهجاییهای متعدد، سرانجام به شهرداری منطقه حاره صیدا مراجعه کردند و پس از پر شدن مراکز دیگر، به اردوگاه فعلی منتقل شدند.
فاطمه میگوید: ترس از حملات هوایی ما را وادار به ترک خانه کرد. فقط به دنبال جایی امن بودیم، حتی اگر موقتی باشد.
او با وجود سختیهای فراوان، از شرایط اردوگاه ابراز رضایت نسبی میکند و میافزاید: خدا را شکر، هرچه نیاز داریم فراهم است و مسئولان اردوگاه کوتاهی نکردهاند.
سومین آوارگی حسن خلیل
«حسن خلیل» که از شهر صور آمده، در برابر چادر خود نشسته و از سومین تجربه آوارگیاش از زمان آغاز جنگ سخن میگوید.
او توضیح میدهد که نخستین بار با شروع درگیریها به شهر صیدا پناه برد، اما به دلیل کمبود محل اسکان و افزایش شدید اجارهبها با مشکلات زیادی مواجه شد.
وی پس از دورهای آرامش نسبی به خانه بازگشت، اما هشدارهای جدید او را ناچار کرد به اردوگاه برج الشمالی برود. آنجا نیز دوام نیاورد و دوباره به شهر صیدا بازگشت.
حسن میگوید: این مرکز دستکم پس از ماهها جابهجایی، کمی ثبات به ما داده است.
اما به اعتقاد او، مشکل فقط یافتن سرپناه نیست. با هر موج جدید آوارگی، تأمین نیازهای روزمره کودکان از غذا و پوشاک گرفته تا سایر ضروریات زندگی دشوارتر میشود.
شهرداریها در خط مقدم بحران
«مصطفی الزین» رئیس شهرداری منطقه حاره صیدا در گفتوگو با پایگاه خبری الجزیرهنت تأکید میکند که از نخستین لحظات بحران تلاش شده همه امکانات موجود برای اسکان آوارگان به کار گرفته شود.
او میگوید: ما در برابر مردم خود مسئول هستیم. هر خانه، هر پشتبام، هر خیابان و هر فضایی که بتواند پناهی برای مردم باشد، در اختیار آنها قرار میدهیم. اگر لازم باشد خیابانی را برای اسکان خانوادهها ببندیم، این کار را انجام میدهیم.
به گفته او، طی روزهای گذشته شمار زیادی از خانوادهها وارد منطقه شدهاند و همین موضوع شهرداری منطقه حاره صیدا را وادار کرده به سرعت فضاهای جدیدی برای اسکان ایجاد کند.
زمینهای بازی و پارکها؛ آخرین پناهگاهها
الزین توضیح میدهد که یک اردوگاه جدید برای بیش از ۵۵ خانواده ایجاد شده و نیازهای اولیه آنها نیز تأمین شده است.
وی ادامه میدهد: امروز منطقه حاره صیدا بیش از ۹ مرکز اسکان را در خود جای داده که بین ۸ تا ۹ هزار خانواده معادل حدود ۴۰ هزار نفر در آنها یا در خانههای میزبان اسکان یافتهاند. علاوه بر این، پارکهای عمومی، باغها و زمینهای ورزشی نیز برای پذیرش شمار بیشتری از آوارگان باز شدهاند.
او تأکید میکند که این اقدامات تنها به تلاشهای محلی محدود نبوده و با همکاری استانداری استان جنوب، نهاد مدیریت بحران، شورای جنوب لبنان، گروههای مردمی و نهادهای مختلف انجام شده است. همکاریهایی که توانسته بخشی از پیامدهای این بحران انسانی را هرچند به شکل موقت، مهار کند.
..............................
پایان پیام/ ۲۶۸