آن که از عمل به تعهداتش سر بپیچد و از صلح روی بگرداند، و به دنبال سودجویی از طریق کین‌توزی، فریب و نزاع دائمی باشد، محکوم به زحمت مدام خواهد بود. وی ناگریز به برافروختن هر روزه آتش تازه‌ای است تا آتش کهنه را شعله‌ور نگاه دارد. چنین کسی نه مالک بحران، بلکه محتاج آن است؛ و محتاج، هرگز مقتدر نخواهد بود.

فتنه‌انگیزان، بیش از آنکه معمار قدرت باشند، زندانیان نیرویی اهریمنی هستند که خود رها کرده‌اند؛ نیرویی که سرانجام میان دوست و دشمن، بانی و قربانی، تفاوتی نمی‌گذارد. زبونی نهایی آنان نیز از همین‌جا آغاز می‌شود؛ از لحظه‌ای که درمی‌یابند نیرویی که برای تسلط بر دیگران آفریده بودند، دیگر از فرمانشان خارج شده است.»