به گزارش ایرنا، صبحهای هر شهر با عجله آغاز میشود. خیابانها پر از رفتوآمد است، خودروها یکی پس از دیگری از خانهها فاصله میگیرند و هر کس مقصدی دارد. کارمند میگوید «میروم سر کار»، کاسب راهی محل کسب خود میشود و کارگر برای تامین معاش خانواده قدم در مسیر روزانه میگذارد.
اما در میان تمام این رفتوآمدها، گروهی هستند که مقصدشان تنها یک ساختمان نیست؛ مقصدشان جایی است که آینده در آن ساخته میشود. آنها میگویند: «میروم مدرسه.»
مدرسه فقط یک محل آموزشی نیست؛ مدرسه کارخانه تولید امید و جایی که رویاها شکل میگیرند، استعدادها کشف میشوند و آینده یک کشور آرامآرام در کلاسهای درس آن نوشته میشود. هر نیمکت، میزبان آرزویی است و هر کلاس، میتواند نقطه آغاز یک موفقیت بزرگ باشد.
اما گاهی پیش از رسیدن به کلاس درس، مانعی بزرگ مقابل دانشآموزان قرار میگیرد؛ مانعی که نه به درس و نه به کتاب و آموزش مربوط می شود و مانعی به نام کمبود زیرساخت، بیتوجهی و سالها وعدههای روی زمین مانده مشکل ساز می شود.
عدالت آموزشی تنها به معنای توزیع کتاب و معلم نیست. عدالت آموزشی از همان لحظهای آغاز میشود که دانشآموز بتواند با آرامش و امنیت به مدرسه برسد. وقتی راه مدرسه ناهموار باشد، وقتی دانشآموز برای رسیدن به کلاس درس مجبور باشد از میان گرد و خاک، گل و لای و تاریکی عبور کند، عدالت آموزشی معنای واقعی خود را از دست میدهد.
امروز در مرکز خراسان شمالی، دو مدرسه سالهاست در انتظار ابتداییترین حق خود هستند؛ حقی که شاید برای بسیاری از مدارس بدیهی باشد اما برای دانشآموزان این دو مرکز آموزشی هنوز به آرزو تبدیل شده است؛ آسفالت مسیر دسترسی.
مسیر خاکی، رویای آسفالت
در گوشهای از گلستانشهر بجنورد، آموزشگاه استثنایی سالهاست پذیرای دانشآموزانی است که بیش از دیگران به حمایت، توجه و امکانات نیاز دارند.
مدرسهای که از سال ۱۳۹۴ فعالیت خود را آغاز کرده و اکنون ۳۰۰ دانشآموز با نیازهای ویژه را در خود جای داده است؛ دانشآموزانی که ۵۰ نفر از آنان به صورت شبانهروزی در خوابگاه این مرکز زندگی میکنند.
اما در تمام این سالها، یک مشکل ساده و در عین حال آزاردهنده همچنان پابرجا مانده است؛ راه دسترسی به مدرسه.
مدرسهای که از سال ۱۳۹۴ فعالیت خود را آغاز کرده و اکنون ۳۰۰ دانشآموز با نیازهای ویژه را در خود جای داده است راه دسترسی مناسب ندارد
شاید برای بسیاری ۵۰۰ متر مسیر خاکی عدد بزرگی نباشد، اما برای دانشآموزی که با محدودیت جسمی یا ذهنی روبهرو است، همین چند صد متر میتواند به مسیری دشوار و طاقتفرسا تبدیل شود.
روزهای بارانی، خاک به گل تبدیل میشود و عبور از مسیر را سختتر میکند. روزهای خشک، گرد و خاک در هوا میپیچد و چهره دانشآموزان را میپوشاند.
اولیا هر روز با نگرانی فرزندان خود را راهی مدرسه میکنند. معلمان با دغدغه از این مسیر عبور میکنند و رانندگان سرویس مدارس نیز به دلیل وضعیت نامناسب جاده، دانشآموزان را تا مقابل درب مدرسه همراهی نمیکنند.
گویی مدرسهای که قرار است نماد توجه به دانشآموزان دارای نیازهای ویژه باشد، خود سالهاست قربانی بیتوجهی به یک نیاز ابتدایی شده است.
امراله اکرامی، رییس اداره آموزشوپرورش استثنایی خراسان شمالی، میگوید که مهمترین مطالبه خانوادهها آسفالت این مسیر است. مطالبهای که سالها میان مکاتبات اداری، جلسات و وعدهها باقی مانده است.
دلیل این تاخیر نیز همان داستان آشنای بروکراسی اداری است؛ دستگاهی مسئولیت را به دستگاه دیگر حواله میدهد و در این میان، دانشآموزان هستند که هزینه این بلاتکلیفی را میپردازند.
پاسکاری مسوولیت، چشمانتظاری دانشآموزان
چند کیلومتر آنسوتر، هنرستان خلیج فارس نیز شرایطی مشابه را تجربه میکند؛ هنرستانی که از سال ۱۳۹۰ به بهرهبرداری رسیده و امروز حدود ۳۰۰ دانشآموز در آن تحصیل میکنند. از میان این دانشآموزان، ۱۱ نفر به صورت شبانهروزی در خوابگاه ساکن هستند و هر روز با مشکلاتی روبهرو میشوند که هیچ ارتباطی با درس و آموزش ندارد.
آسفالت مسیر دسترسی این هنرستان همان سال نخست در شورای آموزش و پرورش به تصویب رسید. مصوبهای که قرار بود خیلی زود به نتیجه برسد، اما اکنون پس از گذشت بیش از یک دهه، هنوز به سرانجام نرسیده است.
یک کیلومتر مسیر خاکی همچنان پابرجاست و دانشآموزان هر روز از مسیری عبور میکنند که نه آسفالت دارد و نه روشنایی کافی.
خراسان شمالی امروز بیش از ۱۹۳ هزار دانشآموز در ۲ هزار و ۱۱۰ مدرسه دارد. در میان آنها حدود یکهزار و ۶۰۰ دانشآموز در مدارس استثنایی تحصیل میکنند
مسیری که در تاریکی صبح یا غروب، نگرانی خانوادهها را دوچندان میکند. مسیری که در روزهای بارانی به گل و لای و در روزهای گرم به گرد و خاک تبدیل میشود.
مدیر هنرستان خلیج فارس میگوید مشکل اصلی، اختلاف نظر میان دستگاههای مختلف است. بنیاد مسکن میگوید این محدوده روستایی نیست و شهرداری نیز اعلام میکند در محدوده شهری قرار ندارد. نتیجه این اختلاف اما چیزی جز محرومیت دانشآموزان از ابتداییترین امکانات نبوده است.
مشکل تنها به راه ختم نمیشود. کمبود فشار آب باعث شده آب مورد نیاز هنرستان با تانکر تامین شود؛ موضوعی که خود به یکی دیگر از دغدغههای این مجموعه آموزشی تبدیل شده است.
شاید روی کاغذ، این مشکلات تنها چند نقص عمرانی به نظر برسند، اما برای دانشآموزی که هر روز با آنها زندگی میکند، ماجرا بسیار متفاوت است. برای نوجوانی که میخواهد با انگیزه وارد کلاس درس شود، مسیر ناهموار، تاریکی راه و کمبود امکانات، بخشی از واقعیت روزمره زندگی است.
این در حالی است که بارها گفته شده هیچ دانشآموزی نباید به دلیل محل زندگی یا شرایط جغرافیایی از فرصتهای برابر آموزشی محروم شود.
خراسان شمالی امروز بیش از ۱۹۳ هزار دانشآموز در ۲ هزار و ۱۱۰ مدرسه دارد. در میان آنها حدود یکهزار و ۶۰۰ دانشآموز در مدارس استثنایی تحصیل میکنند؛ دانشآموزانی که بیش از دیگران به محیطی امن، استاندارد و مناسب نیاز دارند.
بازدید اخیر معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استاندار خراسان شمالی از این مدارس و دستور پیگیری فوری برای رفع مشکلات زیرساختی، روزنهای از امید را ایجاد کرده است. طاهر رستمی بر ضرورت آسفالت مسیرها، تکمیل روشنایی و رفع نواقص عمرانی این مراکز تاکید کرده و خواستار تسریع در اجرای اقدامات لازم شده است.
اکنون اما چشمها به عمل دوخته شده است؛ زیرا دانشآموزان سالهاست وعده شنیدهاند.
دانشآموزان این مدارس انتظار بزرگی ندارند. آنها کلاسهای لوکس، ساختمانهای مجلل یا امکانات خارقالعاده نمیخواهند. خواستهشان ساده است؛ راهی امن برای رسیدن به مدرسه.
راهی که وقتی صبح از خانه خارج میشوند، نگرانی جای خود را به امید بدهد، راهی که وقتی باران میبارد، به مانع تبدیل نشود، راهی که نشان دهد عدالت آموزشی تنها یک شعار نیست.
زیرا آینده کشور از همین مسیرها عبور میکند؛ از جادههایی که اگرچه امروز خاکیاند، اما میتوانند فردا به راهی هموار برای رسیدن فرزندان این سرزمین به آرزوهایشان تبدیل شوند. وقتی راه مدرسه هموار شود، مسیر ساختن آینده نیز هموارتر خواهد شد؛ آیندهای که حق همه کودکان ایران است، بدون استثنا.