به گزارش پایگاه خبری وزارت راه و شهرسازی از شرکت بازآفرینی شهری ایران، فریدون باباییاقدم عضو هیأتمدیره شرکت بازآفرینی شهری ایران با تشریح تجربه حضور در سیزدهمین اجلاس جهانی شهری (WUF 13)، این رویداد را یکی از مهمترین بسترهای بینالمللی برای گفتوگو، تبادل تجربه و شکلگیری همکاریهای چندجانبه در حوزه مسائل شهری، سکونتگاههای غیررسمی و بازآفرینی شهری توصیف کرد.
باباییاقدم با اشاره به اینکه اجلاس جهانی شهری صرفاً محل حضور دولتها نیست، گفت: یکی از مهمترین ویژگیهای این اجلاس، حضور همزمان و مؤثر ذینفعان مختلف است؛ از دولتها و نهادهای عمومی گرفته تا دانشگاهها، گروههای مردمی، سازمانهای غیردولتی، کنشگران محلی، هنرمندان، بخش خصوصی و حتی شبکههای اجتماعی و مردمی که بهصورت مستقیم با مسائل شهری درگیر هستند. همین تنوع، اجلاس را به یک فضای زنده و اثرگذار برای یادگیری و همافزایی تبدیل میکند.
وی افزود که در چنین رویدادهایی، تجربههای موفق کشورها در زمینه ارتقای کیفیت زندگی شهری، بهسازی سکونتگاههای غیررسمی و جلب مشارکت جامعه محلی بهصورت ملموس عرضه میشود و شرکتکنندگان میتوانند از نزدیک با مدلهای اجرایی، سیاستهای حمایتی و شیوههای نوین حکمرانی شهری آشنا شوند.
نقش شبکههای مردمی در حل مسائل سکونتگاههای غیررسمی
عضو هیأتمدیره شرکت بازآفرینی شهری ایران در ادامه، به یکی از مهمترین مشاهدات خود در این اجلاس اشاره کرد و گفت: یکی از نکات برجستهای که در این رویداد بیش از گذشته به چشم میآمد، نقش شبکههای مردمی و اجتماعات محلی در مواجهه با مسائل مربوط به سکونتگاههای غیررسمی بود. امروز در بسیاری از کشورها این رویکرد پذیرفته شده که بدون مشارکت مستقیم مردم، نمیتوان به راهحلهای پایدار در حوزه بازآفرینی شهری و ارتقای سکونتگاههای ناکارآمد دست یافت.
باباییاقدم در همین زمینه به فعالیتهای شبکه بینالمللی SDI (Slum Dwellers International) اشاره کرد و آن را نمونهای موفق از سازمانیافتگی اجتماعی در سطح جهانی دانست. به گفته او، این شبکه در دهها کشور فعال است و با تکیه بر مشارکت مستقیم ساکنان سکونتگاههای غیررسمی، زمینه تبادل تجربه، مطالبهگری اجتماعی و طراحی راهحلهای محلی برای مشکلات شهری را فراهم میکند.
وی تصریح کرد: SDI یک نمونه قابلتوجه از این واقعیت است که اگر مردم و اجتماعات محلی در قالب شبکههای منسجم سازماندهی شوند، میتوانند به بازیگران واقعی عرصه توسعه شهری تبدیل شوند. این شبکه تنها یک نهاد مشورتی نیست، بلکه ظرفیتی است برای آموزش متقابل، انتقال تجربه و پیگیری مؤثر مطالبات مردم در سطح ملی و بینالمللی.
ضرورت ایجاد شبکههای بومی و ملی در ایران
باباییاقدم با تأکید بر اینکه ایران نیز از ظرفیتهای اجتماعی ارزشمندی در حوزه بازآفرینی شهری برخوردار است، خاطرنشان کرد: در کشور ما تجربههای ارزشمند و قابل اتکایی در زمینه ساماندهی سکونتگاههای غیررسمی، بهسازی محلات و مداخلات اجتماعمحور وجود دارد، اما هنوز نتوانستهایم این ظرفیتها را در قالب یک شبکه ملی منسجم و پایدار معرفی و سازماندهی کنیم.
وی افزود که شکلگیری یک شبکه یا فدراسیون ملی از اجتماعات محلی و کنشگران حوزه سکونتگاههای غیررسمی میتواند به تقویت سیاستگذاری، ارتقای مشارکت مردمی و افزایش اثربخشی مداخلات شهری در کشور کمک کند.
او ادامه داد: یکی از برداشتهای مهم من از حضور در WUF 13 این بود که ما در ایران بهشدت نیازمند تقویت سازوکارهای شبکهسازی اجتماعی هستیم. اگر بتوانیم تجربههای محلی را به هم متصل کنیم و میان اجتماعات، نهادهای اجرایی، دانشگاهها و نهادهای مدنی پیوند مؤثر برقرار کنیم، مسیر بازآفرینی شهری در کشور با قدرت و انسجام بیشتری پیش خواهد رفت.
حضور ایران در مجامع بینالمللی باید پررنگتر و هدفمندتر باشد
عضو هیأتمدیره شرکت بازآفرینی شهری ایران در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به اهمیت دیپلماسی شهری اظهار داشت: یکی از واقعیتهایی که در این اجلاس بهخوبی دیده میشد، این بود که بسیاری از کشورها حتی کوچکترین اقدامات و تجربههای خود را با زبانی حرفهای، مستند و هدفمند به جهان عرضه میکنند. این در حالی است که ایران در حوزه بازآفرینی شهری، نوسازی محلات و بهسازی سکونتگاههای ناکارآمد، تجربههای قابل توجهی دارد اما این تجربهها کمتر بهصورت منسجم و حرفهای در عرصههای بینالمللی ارائه شدهاند.
باباییاقدم در ادامه گفت: اگر بخواهیم از ظرفیت نهادهای بینالمللی، شبکههای تخصصی و فرصتهای همکاری منطقهای و جهانی بهرهمند شویم، باید حضور فعالتر، منظمتر و حرفهایتری در چنین رویدادهایی داشته باشیم. این حضور فقط جنبه تشریفاتی ندارد؛ بلکه میتواند به توسعه همکاریها، دسترسی به تجربههای موفق، یادگیری متقابل و حتی جذب حمایتهای فنی و تخصصی منجر شود.