به گزارش مفدا هرمزگان؛ روزجهانی بدون دخانیات روزی که میتواند آغازی برای توجه جدیتر به سلامتی بدون دودهای دخانی باشد، نه فقط در شعار، بلکه در عمل، آموزش و سیاستگذاری.
امروز دیگر خطر مواد دخانی بر کسی پوشیده نیست. مصرف سیگار، قلیان و دیگر فرآوردههای دخانی، سالانه جان میلیونها نفر را در جهان تهدید میکند و زمینهساز بیماریهای متعدد قلبی، ریوی، سرطانها و آسیبهای مزمن جسمی میشود.
با این حال، آنچه نگرانیها را دوچندان کرده، گسترش تبلیغات اغراقآمیز مواد دخانی بهویژه درباره محصولات تازهواردی مانند دخانیات الکترونیکی است؛ محصولاتی که گاه با ظاهری فریبنده و با ادعای کمخطر بودن، نسل جوان را هدف گرفتهاند.
نسل جوان، بیش از هر گروه دیگری در معرض این فریب تبلیغاتی قرار دارد. بستهبندیهای جذاب، طعمهای متنوع و تبلیغاتی که مصرف این محصولات را نشانهای از مدرن بودن یا بیضرر بودن معرفی میکند، سبب شده است بسیاری از نوجوانان و جوانان بدون آگاهی کافی، درگیر این مواد شوند. در حالی که واقعیت این است که دانستن عوارض ناشی از مصرف مواد دخانی، نخستین گام برای پیشگیری از گرفتار شدن در دام اعتیاد و بیماری است.
از این رو، آگاهسازی همه نسلها، بهویژه جوانان، ضرورتی انکارناپذیر است. خانوادهها، مدارس، رسانهها و نهادهای فرهنگی باید دست به دست هم بدهند تا تصویری واقعی و علمی از زیانهای دخانیات ارائه شود. سکوت در برابر موج مصرف دخانیات، بهویژه انواع الکترونیکی، به معنای واگذاری سلامت نسل آینده به سودجویی بازار و بیتوجهی به آینده جامعه است.
در این میان، این موضوع تنها یک مسئله فردی یا خانوادگی نیست، بلکه تلنگری جدی برای متولیان حوزههای گوناگون است. مسئولان آموزشی باید آموزش پیشگیرانه و مستمر را از سنین پایین در دستور کار قرار دهند. مسئولان فرهنگی و رسانهای باید با تولید محتوای اثرگذار، در برابر عادیسازی مصرف دخانیات بایستند. همچنین متولیان مرتبط باید در برابر تبلیغ و دسترسی آسان به این محصولات، بهویژه برای نوجوانان و جوانان، مسئولانهتر عمل کنند.
روز بدون دخانیات نباید تنها یک مناسبت تقویمی باشد،بلکه باید به فرصتی برای بازنگری در رفتارهای فردی و تصمیمهای جمعی تبدیل شود. اگر به دنبال جامعهای سالم، پویا و آیندهای روشن هستیم، باید از همین امروز برای سلامتی بدون دودهای دخانی تصمیم بگیریم. آگاهیبخشی به نسل جوان و حساسکردن مسئولان، دو گام مهم در مسیر ساختن جهانی است که در آن نفس کشیدن، حق همه باشد؛ بیدود، بیبیماری و با امید بیشتر.