صاحبخبر -
محمد رضا سنگری در ابتدای این برنامه با اشاره به آفاق شعر مهدوی اظهار کرد: در شعر مهدوی قلمروها و ساحتهایی وجود دارد که میتوان به آنها پرداخت. در لحظههایی که میخواهیم شعر بسرایم، اولین چیز شرح صدر است. دلهای بسته و فقیر رویش و جوشش و زایایی در وجودشان اتفاق نمیافتد. اگر میخواهید شرح صدر را پیدا کنید، باید به کسی که خدا سینهاش را از شرح صدر مملو کرده، پیوند داشته باشد و وقتی میخواهید برای مولا صاحبزمان (عج) شعر، باید از او اذن بگیرید.
وی با اشاره به اینکه وقتی به این ساحتهای بزرگ میرسیم، لازم است خودمان را به آن وسعت بیمرز پیوند بزنیم، ابراز کرد: اگر این پل نباشد، شکوفایی رخ نخواهد داد؛ چرا که برای خلق شعر نیازمند گستره دادن به وجودمان هستیم. سنگری با اشاره به قلمروهایی که کمتر در مورد حضرت مهدی(عج) مورد توجه قرار گرفته، بیان کرد: یکی از مهمترین قلمروها نام آن حضرت است و نامهایی که در طول تاریخ درباره او آمده است.
این پژوهشگر در ادامه بیان کرد: در قرآن چند واژه درباره ایشان آمده است. از جمله بقیةالله، منصور، مضطر، لسان الصدق، ولی الله، ناطق، نجم، نور آل محمد، بلدالامین، عالم، قاطع، هادی، صدرة المنتهی، سلطان و… در آیین هندو و بودایی نیز نام او آواتارا است و بر دو نام او بهویژه کشف شده: منصور و منتقم. بنابراین گام نخست برای شناخت قلمروهای مربوط به حضرت مهدی (عج)، دانستن نامهای آن حضرت است.
سنگری در بخش دیگری از سخنان خود گفت: شعر پنج عنصر دارد؛ نخست درنگ، زمانی که میخواهیم از زبان عبور کنیم و به شعر برسیم. سپس رنگ، یعنی همان سایهروشنهایی که به شعر میدهیم. پس از رنگ، نیرنگ آغاز می شود؛ همان ترفندهایی که در شعر به کار میبریم. و پس از آن فرهنگ و در نهایت پیرنگ؛ طرحی که شعر را شکل می دهد.وی با بیان اینکه نگاه به مسیر امام زمان (عج) از پنج نوع فراتر نمیرود، توضیح داد: نگاه نخست عرفی و عامیانه است. نگاهی برای حل مشکلات که رابطههای گاهگاهی با امام زمان ایجاد میکند. نگاه دوم عاطفی و احساسی است که بسیاری از شاعران ما در این منطقه قرار دارند و حجم سنگینی از شعر امروز معطوف به این نگاههاست. رابطه سوم عقلانی و پژوهشی است که میکوشد حضرت را در نظر عقل تبیین کند. نوع چهارم نگاه عرفانی و شهودی است که برخی مدام در تلاش برای دیدارند؛ در حالی که دیدار اصل نیست و بعد از ظهور همه او را میبینند. فراتر از دیدن، بودن با او مهم دارد. نگاه آخر، نگاه ارتباطی با آن حضرت است.
سنگری در پایان پرداختن به ویژگیهای جامعه مهدوی را یکی از مهمترین موضوعات مورد نیاز شاعران دانست و عنوان کرد: امام زمان (عج) شبکههای مرموز را قلع وقمع میکند و در عصر او کینهتوزیها پایان مییابد و کینه از دلها بیرون میرود. او اندیشهها را بالا میبرد و عدالت تا ژرفای زندگی مردم نفوذ میکند و همهچیز بر اساس عدل خواهد بود. دلها نورانی میشود و گوشها و چشمها قدرت ویژه مییابند و امنیت نیز در سراسر جهان برقرار خواهد شد.
محمد رضا سنگری در ابتدای این برنامه با اشاره به آفاق شعر مهدوی اظهار کرد: در شعر مهدوی قلمروها و ساحتهایی وجود دارد که میتوان به آنها پرداخت. در لحظههایی که میخواهیم شعر بسرایم، اولین چیز شرح صدر است. دلهای بسته و فقیر رویش و جوشش و زایایی در وجودشان اتفاق نمیافتد. اگر میخواهید شرح صدر را پیدا کنید، باید به کسی که خدا سینهاش را از شرح صدر مملو کرده، پیوند داشته باشد و وقتی میخواهید برای مولا صاحبزمان (عج) شعر، باید از او اذن بگیرید.
وی با اشاره به اینکه وقتی به این ساحتهای بزرگ میرسیم، لازم است خودمان را به آن وسعت بیمرز پیوند بزنیم، ابراز کرد: اگر این پل نباشد، شکوفایی رخ نخواهد داد؛ چرا که برای خلق شعر نیازمند گستره دادن به وجودمان هستیم. سنگری با اشاره به قلمروهایی که کمتر در مورد حضرت مهدی(عج) مورد توجه قرار گرفته، بیان کرد: یکی از مهمترین قلمروها نام آن حضرت است و نامهایی که در طول تاریخ درباره او آمده است.
این پژوهشگر در ادامه بیان کرد: در قرآن چند واژه درباره ایشان آمده است. از جمله بقیةالله، منصور، مضطر، لسان الصدق، ولی الله، ناطق، نجم، نور آل محمد، بلدالامین، عالم، قاطع، هادی، صدرة المنتهی، سلطان و… در آیین هندو و بودایی نیز نام او آواتارا است و بر دو نام او بهویژه کشف شده: منصور و منتقم. بنابراین گام نخست برای شناخت قلمروهای مربوط به حضرت مهدی (عج)، دانستن نامهای آن حضرت است.
سنگری در بخش دیگری از سخنان خود گفت: شعر پنج عنصر دارد؛ نخست درنگ، زمانی که میخواهیم از زبان عبور کنیم و به شعر برسیم. سپس رنگ، یعنی همان سایهروشنهایی که به شعر میدهیم. پس از رنگ، نیرنگ آغاز می شود؛ همان ترفندهایی که در شعر به کار میبریم. و پس از آن فرهنگ و در نهایت پیرنگ؛ طرحی که شعر را شکل می دهد.وی با بیان اینکه نگاه به مسیر امام زمان (عج) از پنج نوع فراتر نمیرود، توضیح داد: نگاه نخست عرفی و عامیانه است. نگاهی برای حل مشکلات که رابطههای گاهگاهی با امام زمان ایجاد میکند. نگاه دوم عاطفی و احساسی است که بسیاری از شاعران ما در این منطقه قرار دارند و حجم سنگینی از شعر امروز معطوف به این نگاههاست. رابطه سوم عقلانی و پژوهشی است که میکوشد حضرت را در نظر عقل تبیین کند. نوع چهارم نگاه عرفانی و شهودی است که برخی مدام در تلاش برای دیدارند؛ در حالی که دیدار اصل نیست و بعد از ظهور همه او را میبینند. فراتر از دیدن، بودن با او مهم دارد. نگاه آخر، نگاه ارتباطی با آن حضرت است.
سنگری در پایان پرداختن به ویژگیهای جامعه مهدوی را یکی از مهمترین موضوعات مورد نیاز شاعران دانست و عنوان کرد: امام زمان (عج) شبکههای مرموز را قلع وقمع میکند و در عصر او کینهتوزیها پایان مییابد و کینه از دلها بیرون میرود. او اندیشهها را بالا میبرد و عدالت تا ژرفای زندگی مردم نفوذ میکند و همهچیز بر اساس عدل خواهد بود. دلها نورانی میشود و گوشها و چشمها قدرت ویژه مییابند و امنیت نیز در سراسر جهان برقرار خواهد شد.
∎