شناسهٔ خبر: 32202059 - سرویس ورزشی
نسخه قابل چاپ منبع: روزنامه شهروند | لینک خبر

قهرمانی در آسیا؛ شاید وقتی دیگر

صاحب‌خبر -

موفقیت تیم‌های استقلال، پرسپولیس و ذوب آهن در هفته سوم مسابقات لیگ قهرمانان آسیا امیدها را برای صعود این سه تیم از مرحله گروهی تا حد بسیار زیادی افزایش داد و تکرار خاطره خوش راه‌یافتن یک تیم ایرانی به فینال این مسابقات که در دوره قبل با پرسپولیس عینیت یافت را در اذهان فوتبالدوستان ایرانی به اتفاقی محتمل بدل ساخت. اما آیا قهرمانی یک تیم فوتبال ایرانی در مسابقات این فصل لیگ قهرمانان آسیا در دسترس و ممکن است؟ همه می‌دانیم که آخرین موفقیت یک تیم ایرانی در جام باشگاه‌های آسیا مربوط به فصل 93-92 میلادی و قهرمانی تیم پاس در این مسابقات است اما آیا طلسمی که دیگر چیزی نمانده 30 سالگی خود را جشن بگیرد، عاقبت خواهد شکست.
انتقام جنگ شش روزه
49 سال پیش، در 21 آوریل 1970 میلادی، تیم فوتبال استقلال تهران که آن زمان نام تاج را بر خود داشت، موفق شد با شکست تیم هاپوئل تل‌آویو با نتیجه 2 بر یک در فینال مسابقات باشگاهی قهرمانی آسیا عنوان قهرمانی این دوره از رقابت‌ها را از آن خود کند. دیداری که بار دیگر فوتبال را با سیاست پیوند داده و در زمان خودش برخی با عنوان «نبرد قرن» از آن یاد می‌کردند. شکست‌دادن تیمی از اسراییل آن هم تنها 3 سال بعد از جنگ شش روزه، اتفاقی بود که علاوه بر طرفداران تیم استقلال، همه ایران و شاید مردم کشورهای مسلمان منطقه را نیز در شادی و شعف فرو برد. استقلال 20 سال بعد موفق شد بار دیگر مقام قهرمانی این مسابقات را از آن خود کند و این دیگر آخرین‌باری بود که یکی از دو تیم پرطرفدار پایتخت موفق می‌شد مهمترین جام قهرمانی فوتبال باشگاهی در آسیا را به خانه خود ببرد. طی این سال‌ها و با وجود متحول‌شدن روند تیمداری در ایران، قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا که بعدها نام «لیگ قهرمانان» را به خود گرفت، هنوز و همچنان به عنوان یکی از نقاط کور فوتبال ایران خودنمایی می‌کند.
کم‌آوردن در نفس آخر
پرسپولیس در فصل گذشته و با وجود همه مشکلاتی که داشت تا مرحله فینال لیگ قهرمانان آسیا خود را بالا کشید اما نهایتا مغلوب تیم فوتبال کاشیما آنتلرز ژاپن شد. گویی آن فوت آخر را نه استقلال، نه سپاهان، نه ذوب‌آهن و نه پرسپولیس هنوز فرا نگرفته‌اند. در دوره جدید این مسابقات که برگزاری آن از سال 2002 آغاز شده است، تیم سپاهان در سال ۲۰۰۷، ذوب آهن در سال ۲۰۱۰ و پرسپولیس در سال 2018 حضور در فینال را تجربه کردند اما سهم‌شان همانی بود که گویی همیشه مقدر بوده؛ نایب قهرمانی. این‌که چرا تیم‌های ایرانی همواره در نفس آخر کم آورده و موفقیت را در آغوش نمی‌گیرند به عوامل بسیاری وابسته است که جای بحث و تحلیلش اینجا نیست؛ اما شاید همین موضوعِ نبود زمین تمرین مناسب برای هر دو تیم استقلال و پرسپولیس تا قبل از دیدارهایشان با تیم‌های الهلال و الاهلی عربستان که دوشنبه و سه‌شنبه گذشته انجام شد و از قضا با پیروزی نمایندگان ایرانی به پایان رسید را بتوانیم به عنوان شروع بحث در نظر بگیریم!  

نظر شما